Dolazak na svet

Rođenje deteta je među najvažnijim događajima kako za njegove roditelje i porodicu, tako i za čitavu zajednicu u kojoj se rađa. Shodno tome, čitav niz magijsko-religijskih praksi i verovanja vezan je za ovaj čin.

Za polaznu tačku možemo uzeti začeće deteta, kada ono otpočinje putovanje ka ovozemaljskom. Da dete dolazi iz htonskog sveta najbolji je pokazatelj odnos zajednice prema trudnici, gde se ona, posredstvom ploda koji u sebi nosi, smatra istovremeno blaženom, gotovo svetom ali i mistično opasnom. Odnosno, nalazi se u statusu neodređenosti, ne pripadajući potpuno kako ovom svetu tako ni onostranom.

Ovaj predporođajni period ispunjen je brojnim savetima, zabranama i preporukama o njenom ponašanju koje imaju za cilj da osiguraju bezbedan dolazak deteta na svet. Bilo da se radi o susretima sa drugim osobama, životinjama ili mestima, svi oni temelje se na osnovama imitativne magije. Isto tako, smatra se da i sama noseća žena ima pojačana magijska svojstva, stoga joj drugi članovi zajednice izlaze u susret ne bi li se ogrešili o nju a na sebe privukli kletvu i urok. Dakle u periodu koji prethodi rođenju trudnica se štiti od svih loših uticaja, dok se istovremeno čitava zajednica štiti od nje same.

Posredstvom ovakvih verovanja, sam čin porođaja žena bi najčešće vršila potpuno sama. I odmah nakon rođenja deteta pristupalo bi se sa obredima zaštite. Jedan od osnovnih je dodir novorođenčeda sa zemljom, kojim se dodatno naglašava njegova pripadnost htonskom. Ovim započinje poslednja faza dolaska na svet.

Trećega dana po rođenju određuje se sudbina deteta, i u ovom periodu se dete kao i porodilja smatraju posebno podložnim magijski uticajima tako da se ulažu dodatni napori kako bi se oni zaštitili, pa se najčešće drže izolovani, u krugu porodice. Tek nakon četrdeset dana od rođenja, majka i dete se vraćaju u zajednicu, i ovim dete u potpunosti stupa na svet.