Život bilja

Svetost biljaka, proistekla iz njihove odlike da u sebi sadrže bit životodavnosti, primetna je iz odnosa prema poslednjem snopu požnjevenog žita i korišćenju njegovog semena kako prilikom prvog sejanja tako i u brojnim drugim obredima koji imaju za cilj obezbeđivanje plodnosti. Tako shvaćene, biljke nalazimo u različitim obrednim kao i folklornim tekstovima. Tu se najčešće javljaju žitarice poput pšenice i prosa, lan, konoplja ali i neke vrste voća. Svojim razvitkom one jasno odražavaju tok prirode i shodno tome postaju model ljudskog života. U okviru ovih predstava javlja se zasebna celina koja pripoveda o životu bilja od sejanja do krajnjih proizvoda koji od njih nastaju. Sa naglasakom stavljenim na procese koji slede nakon sazrevanja i ubiranja biljaka odnosno na metaforične muke kojima tom prilikom podležu. Uviđa se široka primena ovakvog opisa. Tako istu nit zapažamo među obrednim proletnjim pesmama, koje najavljuju blagodatne dane ili među magijskim tekstovima kojima je cilj da se opasnost smiluje nad navedenom patnjom, odnosno da se uplaši čoveka koji te muke nanosi. Isto tako ove predstave se mogu naći i van obrednih tekstov, među basnama i dečijim igrama. U svima odražavajući značaj bilja, ali i predstavu o životnom krugu i njegovoj vremenskoj određenosti.